Onderhoud deur Gillian Fraser
Aan die einde van Desember het ek saam met my gesin The Kiffness se konsert by Kirstenbosch bygewoon. Daar was baie mense – van babas en kinders tot ouers en oumas en oupas. Oral kon ’n mens plakkate met katgesigte sien – honderde, selfs duisende. Ek het vir my ma gekyk en net geweet sy dink dit alles is ’n bietjie vreemd. Tog was ons daar om vir David Scott te ondersteun, die man agter die “Kiff”-persona – dieselfde man wat ’n maand tevore vir JUIG! Tydskrif op sosiale media standpunt ingeneem het toe ons teenstand ervaar het omdat ons vir Bybelse waardes opgestaan het. Ná die voorval het ek vir David gekontak omdat ek graag meer van sy storie wou hoor. Ons gesprek het my diep geraak en ek hoop jy geniet hierdie besonderse onderhoud.
V. Op jou sosiale media beskryf jy jouself as “Christen, man, pa, deeltydse musikant”. Hoekom het jy daardie volgorde gekies? En hoekom verwys jy na jouself as ’n “deeltydse musikant”?
Ek het daardie volgorde gekies omdat Christus die fondament is waarop alles anders gebou is. Christus bepaal hoe ek as ’n man optree en om ’n goeie man te wees help my om ’n goeie pa te wees. Die “deeltydse musikant”-deel is tong-in-die-kies – dit verwys na die feit dat, alhoewel musiek my letterlike werk is, dit nie my primêre roeping is nie. As die musiek môre sou verdwyn, sou ek steeds die drie belangrikste rolle in my lewe hê. ’n Loopbaan in musiek en die roem (of berugtheid) wat daarmee saamgaan, is alles tydelik, maar my verhouding met God, my vrou en my seun is vir my alles.
V. Vertel my van jou geloof. Wanneer het Jesus vir jou persoonlik werklik geword?
My reis het eintlik begin in ’n vertrek onder my kosskool se kapel op Vrydagaande. Toe ek 14 was, het ’n vriend my na ’n Christelike aandbyeenkoms genooi en om eerlik te wees, het hy gesê daar gaan gratis warmsjokolade en malvalekkers wees – dit was wat my aanvanklik aangetrek het! Toe ons daar aankom, het ’n paar seuns met kitare liedjies van Matt Redman, Chris Tomlin en Hillsong gesing. Tot op daardie stadium het ek gedink “kerk-musiek” is net gesange en orrels, so om hierdie tipe liedjies te hoor was verfrissend. Maar die keerpunt was nie die musiek nie – dit was toe ’n eerstespan-rugbyspeler opgestaan het om sy getuienis te deel ná die musiek. By die meeste seunskoshuise is eerstespan-rugbyspelers verafgod. Maar om ’n ou te sien wat ek altyd gedink het alles onder beheer het, wat so kwesbaar was oor sy stryd en sy behoefte aan God, het alles vir my verander. Dit was die eerste keer dat ek gesien het hoe ’n ware verhouding met Jesus lyk. Ek het aangehou teruggaan, want ek wou meer hoor van my skoolmaats wat Jesus persoonlik ontmoet het. Hulle getuienisse het my geïnspireer om Hom ook te leer ken. Ek het boek met dagstukkies ontvang waardeur die Bybel skielik baie werklik vir my geword het en ek het begin verstaan wat dit alles beteken – dat ons almal sondaars is wat die dood verdien, maar dat Christus aarde toe gekom het om vir ons sondes te sterf en ons tot ’n verhouding met Hom roep. Ek het uiteindelik ’n Bybelstudie op Dinsdagaande begin vir enigiemand in my koshuis wat meer oor God wou leer. Dit was die begin van ’n lewenslange reis om Jesus te leer ken en in sy Woord te groei.
V. Hoe vorm jou verhouding met Christus jou lewe?
In my werk:
Vir ’n lang tyd was ek ongelooflik doelgerig. Ek het in ’n siklus van “as ek net” geleef – as ek net soveel volgelinge het of as ek net daardie spesifieke vertoning kan doen, dan sou ek dit “gemaak” het. Maar soos ek daardie mylpale bereik het, het ek besef dit is vlietend van aard. Dit gee ’n kortstondige gevoel van bevrediging wat amper onmiddellik verdwyn. Mettertyd het ek ontdek dat dit waarna ek heeltyd gesoek het, reeds reg voor my was – die kreatiewe proses self. Om in my ateljee te sit en iets uit niks te skep nie, was nog altyd die werklike beloning. Enigiets wat daaruit voortspruit, is óf ’n bonus óf ’n afleiding. Ek het besef dat statistiek die grootste afleiding is. Dit is maklik om vasgevang te raak in die “algoritme-strik”, waar jy voel jy moet jou laaste video oortref om suksesvol te wees. Wanneer ’n projek nie goed presteer het nie, het dit my baie ontstel. Maar ek het nou op ’n plek gekom waar die syfers my regtig nie meer pla nie. My fokus het verskuif na wat ek tydens die proses geleer het. As ek die proses geniet het en getrou gebly het aan die inspirasie, is dit sukses – selfs al raak die liedjie nooit viraal nie.
IN DIE OPENBAAR:
In ’n tyd van kanselleerkultuur en sterk sosiale druk is dit maklik om net te sê wat mense wil hoor. Maar my geloof gee my ’n ander rigtingwyser. My musiek het vir my guns in die wêreld gebring, wat ek as ’n wonderlike gawe sien, maar dit mag my nie terughou nie. Ek moes onlangs my oortuigings op baie praktiese maniere toets. Ek het ’n groot handelsmerkkontrak verloor omdat ek my uitgespreek het oor die moord op Charlie Kirk. Selfs ’n uitnodiging om op te tree as gasspreker by my eie laerskool is teruggetrek oor my kritiek op die stigter van Gift of the Givers, dr Imtiaz Sooliman. Daarby is ek deur die regering, die media en verskeie NRO’s gekritiseer oor my standpunt oor die Hamas-aanvalle van 7 Oktober en my teenkanting teen Julius Malema se “Kill the Boer”-dreunsange.
In die verlede sou sulke verwerping my waarskynlik verpletter het. Maar deur dit alles het ek ’n diep vrede ervaar. Om ’n groot geleentheid te verloor en nie geskud te word nie, is ’n getuienis van wat God in my lewe gedoen het. Dit het bevestig dat my sekerheid nie in my bankrekening of reputasie lê nie, maar daarin dat ek getrou gebly het aan wat ek voor God as reg beleef het. Wanneer dit moeilik raak, herinner ek myself aan Markus 8:36: “Wat help dit ’n mens tog om die hele wêreld as wins te verkry en sy lewe te verloor?”
In my gesinslewe:
Christus se voorbeeld van selfopofferende liefde is die blou-druk vir hoe ek my vrou behandel en my seun grootmaak. Dit is maklik om “The Kiffness” vir die publiek te wees, maar die werklike toets van my geloof is wie ek is wanneer die kameras nie rol nie. Om ’n Christen te wees beteken ek besef my gesin is my primêre bediening. Ek wil hê my seun moet sien dat sy pa dieselfde persoon is by die huis as op die verhoog. My verhouding met Jesus hou my nederig en herinner my dat, maak nie saak hoe groot die wêreld word nie, die belangrikste werk wat ek ooit sal doen binne die vier mure van my huis is. Ek en my vrou het pas ons tiende huweliksherdenking gevier. Wat ’n ongelooflike reis was dit nie. My vrou is ’n pragtige mens, ’n wonderlike lewensmaat en die beste ma wat ek vir ons seun kon wens. Ek weet nie wat ek gedoen het om haar te verdien nie, maar ek is opreg dankbaar vir alles wat sy vir ons gesin doen.
V. Jy het al hoe meer uitgesproke geraak aanlyn. Wat het jou beweeg om meer openlik oor kulturele en politieke kwessies te praat?
Vir lank was ek tevrede om net “die snaakse musiek-ou” te wees. Maar soos my platform gegroei het, het ek ’n verantwoordelikheid begin voel. Ek het besef dat ’n groot gehoor nie net oor vermaak gaan nie, maar oor rentmeesterskap. In my tweede jaar aan Rhodes Universiteit het ’n profetes, Val McLeland, ons kerk besoek. Ek het doelbewus agter in die saal gesit omdat ek nie voor die hele kerk uitgewys wou word nie, maar sy het my vorentoe geroep en gesê God gaan vir my groot guns by die wêreld gee, maar dat daar ’n tyd gaan kom waar ek sal moet kies tussen die wêreld en Jesus. Sy het gewaarsku dat om Jesus te kies, swaar vervolging sou bring, maar ook vrede omdat dit die regte keuse is. Destyds het dit my oorweldig en min sin gemaak, maar soos my platform gegroei het, het ek al hoe meer daaraan gedink en dit begin verstaan. Ek het besef dat as God my werklik guns gegee het, ek dit getrou moet bestuur. Ek het ook besef dat stilte te midde van ongeregtigheid dikwels net ’n beleefde vorm van medepligtigheid is. Ek het besluit dat as dit die prys is om die waarheid te praat, dan is dit ’n prys wat ek bereid is om te betaal. My geloof gee my die ruggraat om vas te staan, want my goedkeuring kom nie van mense nie, maar van God. Ek het ’n vreemde paradoks ontdek – wanneer jy ophou om almal te probeer tevrede stel, bereik jy juis die mense wat die waarheid die nodigste het
V. Hoekom dink jy humor is so ’n kragtige manier om oor kultuur kommentaar te lewer?
Ek sê altyd: As die waarheid broccoli is, dan is humor en satire die kaassous. Broccoli is baie goed vir jou, maar dit is nie altyd maklik om te eet nie. Ek praat uit ervaring as pa van ’n vierjarige. Humor maak die waarheid makliker om te verteer. Dit laat mense ontspan. Wanneer iemand lag, laat sak hulle hul verdediging en dit is dikwels die enigste tyd wanneer ’n moeilike waarheid werklik kan deurdring. Ek glo ook ons sien dit in die Bybel. Kyk na Jesus se gelykenisse – baie daarvan het ’n element van humor. Dink aan die man wat die splinter uit sy broer se oog wil haal terwyl hy self ’n balk in sy oog het. Dit is amper komies en dit wys hoe Jesus sulke beelde gebruik het omdat dit te laat vassteek. Dit maak ’n swaar onderwerp soos skynheiligheid makliker om te hanteer en moeiliker om te vergeet. Satire gaan nie daaroor om gemeen te wees nie, maar om ’n spieël voor te hou. In ’n swaar en verdeelde kultuur kan humor mense terugwys na gesonde verstand en uiteindelik na die Waarheid.
V. Watter rol dink jy behoort Christene te speel in die vorming van ons land se toekoms?
Ek glo die kragtigste rol wat ’n Christen kan speel, is eenvoudig om gehoorsaam te wees aan die spesifieke roeping wat God op sy of haar lewe geplaas het. Ons soek dikwels nasionale oplossings op hoë vlakke, maar ware verandering begin gewoonlik by persoonlike oorgawe. Wanneer jy luister na wat God jou roep om te doen en daarin gehoorsaam bly, verander jou eie lewe en word jy ’n seën vir ander. Of God jou roep na politiek, die kunste of diens in jou eie huis – die doel bly dieselfde: om te leef op ’n manier wat Hom verheerlik. My gebed vir ons land is dat Christene in elke veld sal opstaan, nie om mag te soek nie, maar om met integriteit te lei, volgens God se wil op te tree en Hom in elke besluit eerste te stel. As ons ’n generasie gelowiges het wat meer oor God se wil as oor wêreldse sukses bekommerd is, sal ons werklik ’n verandering in Suid-Afrika sien.
Hierdie artikel verskyn in die Mei 2026 uitgawe van JUIG! Tydskrif. Lees die digitale weergawe van hierdie tydskrif hier: joygifts.co.za
Klik hier om OP HOOGTE van die nuus te bly deur op ons GRATIS weeklikse nuusbrief in te teken.
> Ondersteun asseblief Christen-media en -joernalistiek in Suid-Afrika. Help ons om die Woord van God te verkondig en standpunt in te neem vir die waarheid deur ’n skenking aan ons bediening te maak. Ons waardeer jou ondersteuning. Klik hier om hande te vat met JUIG! Tydskrif.
Fotos verkry deur oorspronklike artikel gepubliseer in die JUIG! Tydskrif; Mei 2026
Datum gepubliseer: 13/05/2026
VRYWARING
JUIG! Nuus is ’n Christen-nuusportaal wat vooraf gepubliseerde artikels deur skrywers van oral in die wêreld beskikbaar stel. Die skakel en oorspronklike bron van elke artikel word verskaf en die skrywer van elke artikel word ook aangedui (waar moontlik). Hoewel ons ook baie van ons eie artikels publiseer wat deur JUIG! se eie joernaliste geskryf is, skep ons nie uitsluitlik ons eie inhoud nie. Enige sienings of menings wat op hierdie webtuiste verskyn, is uitsluitlik dié van die skrywer en verteenwoordig nie noodwendig dié van die maatskappy nie.
