’n Welkome regstelling: Vatikaan neem afstand van Maria se rol in verlossing

Artikelbron: www.prophecynewswatch.com

Vir eeue lank het Protestante vasgestaan by een eenvoudige, onwankelbare waarheid: Jesus Christus alleen red. Sy dood en opstanding is volkome genoeg vir die verlossing van die wêreld. Geen heilige, priester of aardse middelaar kan enigiets byvoeg tot wat Christus aan die kruis volbring het nie.

Daarom het baie evangeliese Christene dit merkwaardig – selfs bemoedigend – gevind om hierdie week te hoor dat die Vatikaan uiteindelik daardie waarheid bevestig. In ’n nuwe leerstellige besluit, goedgekeur deur Pous Leo XIV, het die Vatikaan amptelik Katolieke opdrag gegee om nie meer na Maria as die “mede-verlosser” van die mensdom te verwys nie. “Jesus alleen het die wêreld gered,” lui die verklaring, wat ’n lang debat binne die Katolieke Kerk besleg het – ’n debat wat eeue lank

Katolieke teoloë en selfs vorige pouse verdeel het.

Vir Protestante klink dit soos ’n langverwagte eggo van die Evangelie self: Christus alleen – nie Christus plus iemand anders nie – bring verlossing.

’n Welkome stap in die rigting van waarheid
Dit sou verkeerd wees om hierdie ontwikkeling nie as ’n positiewe stap te verwelkom nie. Vir jare het Protestante met kommer toegekyk hoe Mariaverering binne die Katolieke Kerk al hoe meer van eerbied na iets ooreenkomend met aanbidding beweeg het. Van die “Wees gegroet, Maria”-gebede wat in biegkamers opgeroep word, tot heiligdomme en pelgrimstogte in haar eer – Maria se beeld het soms selfs die Seun wat sy gebaar het, oorskadu.

Nou het Rome ten minste amptelik duidelik gemaak dat sy nie die wêreld se mede-verlosser is nie. Dit is geen geringe verklaring nie. In teologiese terme is dit ’n herbevestiging van een van die fondamentwaarhede van die Reformasie – solus Christus, “Christus alleen”.

Die Vatikaan se verklaring waarsku selfs teen enige taal wat “Christus se unieke verlossingsbemiddeling vertroebel”. Vir Protestante is dit ’n waarheid direk uit die hart van die Skrif: “Daar is immers net een God, en daar is net een Middelaar tussen God en die mense, die mens Christus Jesus” (1 Tim 2:5).

As hierdie verklaring werklik Katolieke leer en praktyk verander, kan dit een van die belangrikste leerstellige regstellings in die moderne Katolieke geskiedenis wees.

Dankbaar sonder om naïef te wees
Nietemin moet evangeliese Christene met onderskeiding bly bly wees. Al verwelkom ons die Vatikaan se erkenning dat Jesus alleen verlos, mag ons nie uit die oog verloor dat daar steeds groot teologiese verskille bestaan wat nog nie opgelos is nie.

Die Katolieke Kerk leer steeds dat verlossing deur die sakramente kom, bemiddel deur die Kerk self – nie deur genade deur geloof alleen nie. Die leer van die vagevuur, aflate en pouslike gesag bly onveranderd. Dieselfde geld vir gebede tot heiliges en voorbidding deur Maria – praktyke wat, vanuit ’n Bybelse oogpunt, ander name en magte tussen gelowiges en Christus plaas.

En selfs in hierdie nuwe verklaring, al word Maria nie meer as “mede-verlosser” beskryf nie, word sy steeds vereer as “Moeder van die Kerk” en “Koningin van die Hemel”. Protestante kan Maria respekteer as ’n vrou van uitsonderlike geloof en gehoorsaamheid – “geseënd onder die vroue”, soos die Skrif sê – maar nooit as ’n koningin wat aangeroep moet word of as iemand wat deel het aan die verlossingskrag van haar Seun nie.

Daardie onderskeid is van kardinale belang. Wanneer selfs goedbedoelde eerbied begin oorgaan in verheerliking, raak aanbidding misplaas. Die gevaar om toewyding met vergoddeliking te verwar, het die Kerk eeue lank geteister – en dit was juis een van die redes waarom die Reformasie plaasgevind het.

Die aanhoudende skeiding
Dit is aanloklik om hierdie aankondiging as ’n brug tussen Katolieke en Protestantse teologie te sien – en in ’n sekere sin is dit dit ook. Die Vatikaan se verklaring wys dat daar selfs binne Rome ’n groeiende erkenning is dat Christus alleen die middelpunt van die Evangelie is. Dit behoort ons aan te moedig.

Maar die skeiding tussen Bybelse Christenskap en die Roomse Kerk gaan nie oor een titel of een besluit nie – dit gaan oor die fondament van geloof self.

Evangeliese Christene glo dat verlossing ’n gawe is wat deur genade deur geloof ontvang word – nie verdien of deur kerklike gesag uitgedeel nie. Ons glo dat die Woord van God, nie die woord van mense nie, die hoogste standaard van waarheid is. En terwyl ons tradisie kan respekteer, meet ons dit altyd aan die Skrif – nie andersom nie.

Wanneer die Vatikaan dus iets bevestig wat waar is, is dit rede tot blydskap. Maar wanneer dit steeds leerstellings handhaaf wat nie deur die Skrif gesteun word nie, moet ons met liefde maar ferm verskil. Die Evangelie roep ons nie tot kompromie nie, maar tot helderheid.

Dieper betekenis van hierdie oomblik
Daar lê ook iets diep simbolies in hierdie oomblik. Dat die Vatikaan nou openlik ’n titel laat vaar wat eeue lank deur sommige Katolieke gebruik is – “Mede-Verlosser” – wys hoe kragtig waarheid kan wees, selfs wanneer dit eeue se tradisie teenstaan. Dit herinner ons daaraan dat die Kerk, in enige era of vorm, altyd bereid moet wees om haarself voor die Woord van God te verneder.

As Rome kan erken dat Maria nie ’n verlosser is nie, mag dit dalk eendag ook die volgende moedige stap neem – om te bely dat geen instelling, geen hiërargie, geen priester of pous tussen die gelowige en Christus staan nie.

Tot dan dien hierdie ontwikkeling as sowel bemoediging as waarskuwing. Bemoediging, omdat dit bevestig dat die waarheid van Christus se volkome genoegsaamheid nooit vir altyd stilgemaak kan word nie. Waarskuwing, omdat dit ons herinner hoe maklik menslike tradisie die reinheid van die Evangelie kan verduister.

Hoop vir die toekoms
Ons dank dus nie Rome nie, maar God, dat waarheid deurgebreek het. Ons kan bid dat hierdie stap die begin sal wees van ’n dieper terugkeer na Bybelse helderheid – nie net binne die Katolieke Kerk nie, maar in die wêreldwye liggaam van Christus.

Want uiteindelik gaan dit nie oor Maria of ’n pous of ’n besluit nie. Dit gaan oor die Verlosser wat aan die kruis gehang het, uitgeroep het “Dit is volbring”, en dit volkome bedoel het.

Daardie verklaring – nie uit Vatikaanstad nie, maar vanaf Golgota – bly die enigste besluit wat werklik red.